The Real Me

Panagiotis Nizamis

Νομίζω ότι κανείς δεν θα έπρεπε να απολογείται επειδή δημιουργεί το δικό του μπλόκ. Επειδή όμως οι καιροί είναι περίεργοι εγώ θα το κάνω, δίνοντας  το καλό παράδειγμα σε αυτούς που θα ακολουθήσουν αλλά και  σε αυτούς που γράφουν ήδη ιστορία μέσα απο τον κυβερνοχώρο χωρίς να δείχνουν την ταυτότητα τους. Εγώ το μόνο που έχω να καταθέσω είναι ότι:  Aυτός είμαι και έτσι κρίνω τα πράγματα. Για τον τρόπο που διοίκειται η χώρα και οι δήμοι. Για τον τρόπο που λειτουργούν οι μικρές και οι μεγάλες κυβερνήσεις.   Για τον τρόπο που εσείς αντιμετωπίζεται τα πράγματα.   Χωρίς «γραμμή»,  «γυαλιά ηλίου» και «παραμορφωτικούς φακούς».    Καλώς ήρθατε στην σελίδα μου. Περιμένω σχόλια και απόψεις.

Σημείωση: Και επειδή θα ήταν πραγματικα πολύ δύσκολο να τα κάνω όλα μόνος μου, οφείλω να ευχαριστήσω τον Παναγιώτη Γεωργιάκο απο την Αγγλία. Αν σας αρέσει η δουλεία του δεν έχετε παρά να τον εμπιστευτείτε.Θα τον βρείτε ώς CORSMEC κάνοντας κλικ εδώ 

Advertisements

Tabula rasa…άγραφος πίνακας

DSC02890

Αβαβα…κάπως έτσι την είδαν σήμερα. Άλλωστε τι άλλο να πούν μετά απο όλα αυτά. Η δόξα πήγε στην ηρωϊδα που δεν ψήφισε τα μέτρα, και ο Αλέξης πήγε να δεί στην Κωνσταντινούπολη τον κουμπάρο του Βούδα. Το focus στην γραβάτα που δεν φόρεσε  ο πιτσιρικάς και ο κόμπος στον λαιμό του Έλληνα αφέθηκε  για αργότερα. Έχει ο Θεός…Εγώ προτιμώ τα άγραφα, αυτά που τώρα ξεκινούν να βάφουν τους πίνακες. Η κόρη μου, μου έδειξε σήμερα τον δρόμο που πρέπει να ακολουθήσουμε όλοι μας και να γράψουμε την ιστορία απο την αρχή. Tabula Rasa λοιπόν. Εσείς, πάρτε στα χέρια σας την κιμωλία..

 

Ξεκινάμε Δευτέρα…σαν τις δίαιτες

δίαιτα

Ημέρα, Παρασκευή. 20 του Μάη συγκεκριμένα. Για την χώρα μου η ημέρα που αναπολούμε την  Μάχη της Κρήτης. Δεν την αναπολούμε όλοι, αλλά τέλος πάντων. Όσοι τουλάχιστον γνωρίζουμε πώς ένα χωριό της Κρήτης έφερε άλλη μια  Επανάσταση στον «σαν ψεκασμένο» σήμερα τόπο μας.   Παραμονή Κωνσταντίνου και Ελένης λοιπόν μια γιορτή που την ξέρουν όλοι. Εγώ κάνω σκέψεις στο τραπέζι της κουζίνας. Σαν σήμερα ηττηθήκαμε και στο Μανιάκη απο τον Ιμπραήμ…σαν σήμερα χάσαμε και τον Παπαφλέσσα(θυμηθείτε τον Παπαμιχαήλ στην ομώνυμη  ταινία)…σαν σήμερα…Σαν σήμερα περιμένουμε και την δική μας υποταγή.Αυρίο και Μεθαυρίο. Υπογράφουνε ότι γουστάρανε οι εκλεγμένοι μας.Άρα και εμείς, αφού έχουμε στείλει εξουσιοδότηση μέσω της κάλπης.. Απο Δευτέρα στα τέσσερα (όπως φώναζε ο Υπουργός μας) Ρουφάω μια τζούρα απτο ακριβότερο σε λίγο καιρό  τσιγάρο μου και η νικοτίνη μπλέκεται ανάμεσα σε σκέψεις ξεγνοιασιάς και αναπολώ. Που είναι οι ημέρες που έγραφα στους τοίχους και έτρεχα πριν με δεί κανας γείτονας. Που είναι οι ημέρες που έγραφα γιατί γούσταρα και πιεζομουν για το αν θα με στηρίξουν οι πλάτες μου; Χωρίς, δεκανίκια, χωρίς όρια…Κάθισα μπροστά στον υπολογιστή μου και προσπάθησα να θυμηθώ τους κωδικούς του blog μου. Όταν το κατάφερα -μετά απο κανα 2ώρο,  ώς συνήθως- έψαξα να βρώ και το  τραγούδι που κελαηδούσε στα αυτιά μου όταν γεννούσα την χρηστικότητα  της καινούριας μας επαφής. Kάτι απο Clawfinger για να πάρω μπροστά.

https://www.youtube.com/watch?v=-1CE4P8qqPE&list=RD-1CE4P8qqPE#t=94

Τουλάχιστον για την εισαγωγή. Απο Δευτέρα ξεκινάει μια νέα εποχή, για την χώρα που μάλλον σκέφτομαι να μεγαλώσω την κόρη μου και μιά νέα ημέρα για το ημερολόγιο του blog μου.Stay focused

Για την ώρα; Kολυμπάμε…

Βασικά καλησπέρα σας… απο αυτό το πόστο αυτές τις ημέρες σαν πειρατής! Ε,  δικαιούμαι και εγώ μια άδεια.
Με αποδοχές, μην αγχώνεστε. Η επιχειρήση που εργάζομαι σέβεται την δουλειά μου και εδώ και χρόνια με στηρίζει όπως την στηρίζω. Απλά είπα να βάλω μπροστά και αυτό το ζωτικό εργαλείο που λέγεται blog. Σαφώς και δεν μπορώ να το χειρίζομαι με τον τρόπο που το κάνει ο Βαρουφάκης – τρώγοντας σούσι στο μπαλκόνι μου είτε tweetάροντας μέσα απο κάποιο γνωστό εστιατόριο- απο την άλλη όμως αυτή την ώρα μπορώ να πώ δύο λέξεις απο όλα αυτά που βλέπω, έξω απο τον χορό. Η ευθύνη των όσων γράφω λοιπόν, όλη δική μου
Όσοι πλέον διατελούν Υπουργοί, Υφυπουργοί, Προέδροι, Αντιπροέδροι σε αυτή την κυβέρνηση έχουν καθίσει δίπλα μου αρκετές ώρες. Είτε στην αναμονή για κάποια τηλεοπτική εκπομπή, είτε για κάποια τηλεοπτική-τηλεφωνική σύνδεση, είτε δίπλα μου με τους προβολείς αναμμένους και τις κάμερες έτοιμες να καταγράψουν ότι φευγεί απο τα στόματα μας, ανα πάσα στιγμή. Είτε τρώγοντας μαζί μου, ανταλάσσοντας ιδέες και απόψεις. Είτε πίνοντας τον καφέ μας σε κάποιο πολυσύχναστο μέρος, στο κέντρο της Αθήνας.
Τα άρθρα του Δημήτρη Μάρδα για παράδειγμα ήταν αυτά που εδώ και χρόνια, άνοιγαν πρώτα στο ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο και ο ίδιος ήταν κάθε εβδομάδα προσκεκλημένος κάποιας εκπομπής του αρτ μέσω skype απο το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Καλός στα οικονομικά ο Δημήτρης.
Ο Κώστας  Χρυσόγονος με έχει βοηθήσει σε πολλά θέματα στο παρελθόν αφιλοκερδώς, δίνοντας μου πάντα μία καλή τεκμηριωμένη γνώμη σε δύκολα ρεπορτάζ.
Ο Παύλος Χαϊκάλης, νέος υφυπουργός εργασίας έχει σταθεί σε πολλές εκπομπές μου «βράχος» και έχει τραβηχτεί απο όλα τα μέρη της Ελλάδας για να στηρίξει την γνώμη του αλλά και τον χρόνο έκθεσης μου.
Η μήπως θα ξεχάσω ποτέ τα όσα λέγαμε με τον Γιάννη Μπαλάφα απο το τηλέφωνο και πόσες φορές μόνο που δεν πιαστήκαμε στα χέρια στον τηλεοπτικό αέρα;
Μπορώ να γράφω με τις ώρες για τον καθένα ξεχωριστά για αυτά που έχει αναλάβει. Για το ποιός είναι, τι έλεγε, τι λέει και μπλα,μπλα,μπλα…. Δημοσιογράφοι είμαστε. Αυτή είναι η δουλειά μας. Να ξέρουμε. Όσοι είμαστε δημοσιογράφοι… Το τελευταίο το κατάλαβα πρόσφατα. Όσοι είμαστε! Τέλoς πάντων…
Δεν έχω όμως διάθεση να γράφω ασταμάτητα, ούτε να χάνω τον ειρμό μου απο εικόνες που μου έρχονται και θέλω να αποτυπώσω. Ένα θέλω να σας πώ μέσα απο όλα τα παραπάνω.
Παιδιά αυτοί που είναι εκεί πάνω, είναι αυτοί που ψήφισαν οι περισσότεροι. Κάποιοι απο αυτούς ίσως ήθελαν να κάνουν τα περισσότερα απο αυτά που πίστευαν.
Και πριν βγούν στην εξουσία, πίστευαν πώς μπορούν να κάνουν πολλά, διαπίστωσαν όμως πώς κάποια πράγματα τελικά δεν γίνονται. Τόσο απλά. Κάποιοι μπορεί να παραμένουν ακόμα πιστοί σε όσα πίστευαν, κάποιοι ίσως, όχι.
Το χειρότερο για εμάς είναι πώς εμπιστευτήκαμε τις φιλοδοξίες τους. Τώρα, θα μπούμε σε ένα δύσκολο μνημόνιο σε μία εποχή σκατά, και θα φάμε στην μάπα ότι δεν πέρασαν οι προηγούμενοι (μνημόνιο 2,2012) την ώρα που έπρεπε. Τόσο απλά. Ακούω απο την άλλη πώς αυρίο Τετάρτη θα κλειδώσουν τα μέτρα, και κάτι απο την πλευρά του πρωθυπουργού φωνάζει πώς μάλλον δεν θα κλειδώσουν όλα. Δεν ξέρω αν είναι το τελευταίο ξέσπασμα εγωισμού του Αλέξη Τσίπρα, αυτό που σίγουρα ξέρω είναι πώς ο νεότερος πρωθυπουργός της χώρας μας αντιμετωπίζει συχνά κρίσεις πανικού και αυτό μπορεί να οδηγήσει σε μία λανθασμένη χρονικά κρίση νομίσματος.

Μην είναι τώρα, μην είναι σε 2- 3 μήνες δεν ξέρω, αυτό που βλέπω (έξω απο τον χορό) είναι πώς κανείς δεν έχει πειστεί πώς η αντίσταση τελείωσε. Κανείς.
Τον «Απο μηχανής Θεό» τον έχουν κάπου εκεί υπολογίσει. Κοντά στο φθινόπωρο. Κανείς δεν πιστευεί ακόμα πώς όλα θα εφαρμοστούν, Η ελπίδα για κάποιους, ακόμα έρχεται. Άλλωστε το έχω πεί απο την πρώτη στιγμή. Η κρίση θρέφει τον ΣΥΡΙΖΑ. Όσο βαθαίνει η κρίση απο αυτή την κυβέρνηση τόσο θα ενισχύεται το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα.

Ανάστα ο Κύριος!

IMG_20150411_180102[1]

Τελικά και τα φράγκα δώσαμε, στο Δ.Ν.Τ  (να είναι καλά οι Αμερικανοί!) και με τους Ρώσους τα βρήκαμε (θα ζεσταθεί το κοκαλάκι μας το χειμώνα) και φυσικά δεν πτωχεύσαμε. Επέστρεψε η Ελπίδα.

Γύρισε ο Αλέξης από την Μόσχα και μύρισε Άνοιξη ο τόπος. Παρατηρήσατε άλλωστε το κρύο που έπιασε όταν έλειπε ο πιτσιρικάς(όπως τον αποκαλεί ο Κ. Καραμανλής κατά τα γραφόμενα συναδέλφων).

Το αρνάκι βγήκε από το  ψυγείο και η συκωταριά από βραδύς και σε λίγες ώρες όλη η χώρα θα μυρίσει οβελία.

IMG_20150411_192232[1]

IMG_20150411_203225[1]

IMG_20150411_202601[1]

Προηγήθηκαν,  φωτογραφικές στιγμές  χριστιανικής δόξας, έλευσής του φωτός( που  έφερε η Ελληνική αντιπροσωπεία από τα Ιεροσόλυμα, παρότι ο πρωθυπουργός μας δεν ασπάζεται το Θεό που πιστεύει ο λαός του ). Το φως από το Ελευθέριος Βενιζέλος( το μοναδικό αεροδρόμιο που δεν ξαναβγάζουμε στο σφυρί) παρέλαβε  ο Υπουργός Άμυνας Π. Καμένος (ο Δεξιός Υπουργός σε μια Αριστερή κυβέρνηση) μαζί  με στελέχη της πολιτικής ηγεσίας.

Ο κοσμάκης που δεν έχει λεφτά στοιβάχθηκε  στα καράβια, γιατί δεν περισσεύει χώρος ούτε στα καταστρώματα και ετοιμάζεται να κλάψει μετά τις αργίες, που θα έχει και χρόνο να σκεφτεί( άλλωστε τις πρώτες ημέρες στην δουλειά χωνεύεις το κατσικάκι)

Και δώστου τα ξένα Μέσα Ενημέρωσης και δώστου οι ρουφιανιές από τους πράκτορες όλων των χωρών του κόσμου(που πάντα θέλουν το κακό μας)

Σουρεάλ καταστάσεις που μόνο σε αυτή την χώρα νιώθεις πολλές φορές πώς μπορείς να απολαύσεις.

Μήπως, είμαστε το κέντρο του κόσμου;

Μήπως είμαστε το γαλατικό χωριό που απολαμβάναν όλοι να διαβάζουν μέσα από απίθανές ιστορίες;

Όλες οι απορίες δεν χωρούν μέσα από ένα κείμενο…

Ένα κείμενο γεμάτο παρενθέσεις σε μια Ανάσταση που θα μας βάλει μέσα σε αυτές ή θα τις ξαποστείλει. Μια για πάντα. Έτσι, πρέπει να είναι, γιατί κάποια πράγματα δεν χωρούν «σάλτσες» ασάφειας.

Ανάστα ο κύριος, βαράνε τα στασίδια από την πρώτη Ανάσταση. Το στοίχημα δεν κερδήθηκε αλλά προς την νίκη πάει. Λέτε να είναι έτσι;

Η ζωή μου χωρίζεται σε κομμάτια… κάποιος να τα ενώσει!

Εικόνα

Δημοσιογράφος- ετυμολογία: δημόσιος+ γράφος =  αλήτης, ρουφιάνος, τσιράκι, τσόγλανος, υπερόπτης, κομματολάγνος, τέταρτη εξουσία( άντε να βγούμε πρώτη)  αναλυτής του κώλου, πληρωμένος… απόβρασμα της κοινωνίας…

Καθημερινές  συζητήσεις από το  μέσο κοινό:

Ά εγώ γουστάρω τον αυτιά… Εγώ τρελαίνομαι για τον Παπαδάκη… Ρε αυτός ο Λυριτζής βρε παιδάκι μου… είδες Χατζηνικολάου χθες;… Νομίζω πια πώς όλοι τα ίδια λένε… = φωνές γύρω από τα κεφάλια μας…

Η Αίθουσα σύνταξης μας :

Απειλεί η Τουρκία, έντρομός ο Σαμαράς, Μπαλτάκος Gate, πέφτει η κυβέρνηση, φονικό στο Μαρούσι…!

Αλήθεια Τι θέμα να βγάλω αύριο για να εντυπωσιάσω τα πλήθη;

Οι λέξεις γίνονται τούβλα και χτίζουν τοίχους. Με το μέτρο ή με την μέρα;    Εμείς είμαστε οι δημιουργοί… μόνο εμείς: Οι ρουφιάνοι… Που φάγαμε τον χρόνο μας χωρίς να τον υπολογίζουμε για εμάς, αλλά για εσάς κάνοντας την ζωή μας ένα εύγευστο ρεπορτάζ, που θα χωνέψετε μπροστά στο γυαλί με κλειστά φώτα, σαν  μαστουρωμένες πεταλούδες κάτω από λάμπα!

Εμείς τα παπαγαλάκια,  που ενίοτε  είμαστε  και γκομενιάρηδες… συνένοχοι, με κρυφούς λογαριασμούς/offshore, απατεώνες…. αυτοί είμαστε… Αυτή η κωλοφάρα… Που σηκωνόμαστε πριν από τον ήλιο για να ενημερωθούμε από τα ξένα δίκτυα γιατί η ρουφιανιά δεν μας αφήνει να κρυφτούμε… κάτι σαν τις πουτάνες ένα πράγμα..  Σε όλους κουνιόμαστε, από όλους τα παίρνουμε, αλλά  «μπροστά» είμαστε όλοι κύριοι. Φοράμε ακριβά ρούχα για να στεκόμαστε δίπλα στα «αφεντικά» μας  και στηνόμαστε σε πάνελ με ακριβούς χορηγούς. Τσουβαλιασμένοι δημοσιογράφοι.

Χωρίς συναίσθημα, χωρίς πορεία. Χωρίς επιτυχίες. Χωρίς αποκαλύψεις. Χωρίς τριβή με την δικαιοσύνη. Χωρίς οικογένειες. Φωτεινοί Παντογνώστες χωρίς όφελος  .Πρώτοι στην μετάφραση. Πρώτοι στις αποστολές. Πρώτοι στις υποκλοπές. Πρώτοι στο ρίσκο. Πρώτοι στην άτυχη στιγμή. Πρώτοι στους χωρισμούς. Πρώτοι στον καρκίνο!

 Γιατί πρέπει δεν γίνεται αλλιώς. Δημόσιος + γράφος.  Η ζωή μου χωρίζεται σε κομμάτια… κάποιος να τα ενώσει. Πρέπει να κλείσω, σήμερα δουλεύω με την ώρα.

 

Υ.Γ:  Ένας πανικόβλητος δημοσιογράφος εν μέσω κρίσης, εν μέσω εκλογών, που μένει στάσιμος, γύρω από περασμένες  ώρες που δεν τρέξανε  για αυτόν, αλλά μόνο για τους άλλους… 

Να ζήσουμε μια περιπέτεια ακόμα… ας το ρολόι δεν ήρθε η ώρα ακόμα…

Εικόνα

 

Έτσι με αυτή την κωλοεφευρέση που την λένε  ρολόι,  σπρώχνουμε της μέρες και τις ώρες μας σαν να είναι βάρος… και μας είναι βάρος.  Γιατί δεν ζούμε, κατάλαβες! 

Ανάγνωση του υπολοίπου…